Droge kost, dus goed kauwen

Heb je als bedrijf iets aan een boek getiteld "Strategic Communications for Nonprofit Organizations"? Is dat niet meer iets voor pakweg ziekenhuizen, NGO's, parastatalen en Europese instellingen? Dat zal wel. Toch lijkt hun communicatieproces bijzonder sterk op dat van vele technologiebedrijven. Beide moeten namelijk mensen overhalen om hun gedrag te veranderen en moeten kiezen voor de lange termijn. De non-profit gaat daarbij voor "social change" en technologiebedrijven voor innovatie. Die procesverandering bij bedrijven en gedragsverandering bij consumenten is dus niets anders dan … "social change".

Bovendien start het boek met een reeks pertinente vragen voor iedereen.
1. Hebben we een strategische visie die ook onze communicatieacties leidt?
2. Staat in onze missie kort en accuraat omschreven wie we zijn en wat we doen?
3. Schreven we een plan zodat ons communicatieteam weet hoe ze de buitenwereld moet benaderen?
4. Dienen onze communicatieacties om onze missie te helpen bereiken?
5. Kennen we onze voornaamste doelgroepen en weten we wat ze kunnen doen voor ons?
6. Zijn onze boodschappen helder en geschreven om onze kerndoelgroepen aan te zetten tot actie?
7. Hebben we onze communicatiemiddelen geïntegreerd voor een maximale impact?
8. Wat doen we precies om onze communicatieactiviteiten bij te houden en te evalueren?
9. Werken onze interne communicatiestructuren echt?
10. Hebben we voldoende mensen en middelen voorzien om ons communicatieplan te doen slagen?

De vragen dienen om de meeste mensen te doen inzien dat het maar matig gesteld is met hun strategisch gebruik van communicatie. Daarmee bereikt Sally Patterson waar ze met haar boek naartoe wil. Mensen aanzetten om te werken aan een positief imago en meer aandacht voor hun organisatie.

Dat doe je door redelijk hard na te denken, twee dozijn vragenlijsten te overlopen en dan een heel communicatieplan op papier te zetten. Niet meteen iets waar je heel je leven verlangend naar uitkeek. Daarom is ook het boek taaie kost, de vele checklists maken het gewoon griezelig. Gezellig wordt het nooit.

Maar hoe gezellig is het om zonder overkoepelend plan de ene communicatieactie na de andere op te zetten? Dat lijkt me het echte recept voor de betere buikpijn. Zo maak je jezelf ook het werkpaardje van de onderneming. Een communicatieplan is een mogelijke oplossing om ook strategisch te werken. Alle richtlijnen voor zo'n plan staan in het boek. Dat maakt het echter geen verplichte lectuur. De auteur weet het zelf: "for seasoned communication professionals, it offers a useful refresher". Voor hen dus leuk om weten dat er zo'n handboek bestaat.

Veel alternatieven ben ik trouwens nog niet tegengekomen. Toch zeker geen alternatieven die de juiste insteek aanhouden: communicatie moet dienen om de prioriteiten van je organisatie te ondersteunen en om anderen aan te zetten tot actie. Twee minpunten, tot slot: de zwakke Appendix 2 sla je best over en even voelde ik een zure afkeer van de commerciële wereld. Hun advertenties, campagnes, brochures, jaarrapporten, websites en slogans vol spin hebben ze in de non-profit echt niet nodig, aldus Patterson. Wat ze dan wel moeten doen, komen we op dezelfde pagina niet te weten. Verderop in het boek wel. Het gaat grotendeels om advertenties, campagnes, brochures, jaarrapporten en websites.

geschreven door Frank Van den Bossche op 07-12-09

Tags: boeken, communicatieplan,

terug