Gisterenmiddag heeft de Arteveldehogeschool de resultaten van haar onderzoek naar burn-out bij journalisten voorgesteld. Uit een vorige, grootschalige enquête bleek dat journalisten een heel hoog burn-outrisico lopen. Een reeks diepte-interviews heeft nu bevestigd dat zowat tien procent van de journalisten beter naar het ziekenhuis zou gaan dan naar hun redacties.

Op die redacties neemt de werkdruk toe, net zoals de externe concurrentie of de vraag tot flexibeler werken, en zet het internet bestaande businessmodellen op de helling, aldus de geïnterviewde journalisten. Hopelijk zijn dat niet de voornaamste redenen voor een hoog burn-outrisico, want in zowat alle branches neemt de werkdruk toe, net zoals de externe concurrentie of de vraag tot flexibeler werken, en zet het internet bestaande businessmodellen op de helling. Dan zou de burn-out in de muziekbusiness, de boekhandels of de reisindustrie wellicht even hoog moeten liggen. Dat is niet het geval, want in de media ligt het burn-outgehalte bijna drie keer hoger dan gemiddeld. Er is misschien iets aan de hand waar de journalisten zelf niet zo snel over berichten.

Zo staat vandaag in De Standaard bovenaan hun verslag dat “journalisten botsen met de beroepsethiek”. Dat zal wel, maar volgens mij is het van secundair belang. De journalisten botsen vooral met hun chefs (lees ook het standpunt dat Ides Debruyne van het Fonds Pascal Decroos schreef bij de voorstelling van de onderzoeksresultaten). Wat volgt in de presentatie van de Arteveldehogeschool is een lelijke reeks HR-missers.

Uit de diepte-interviews concludeert het onderzoek dat “de directie alles beslist en nog liefst over de hoofden heen”, “er een gebrek is aan talentbeheer”, “je blij mag zijn als je eens een beloning of zelfs maar feedback krijgt”, “goed werk en ervaring amper gewaardeerd worden”, “jobzekerheid en coaching niet op het menu staan”, “oudere, jongere, vrouwelijke en freelance journalisten gediscrimineerd worden”, enzovoort. Haantjesgedrag en een neiging tot betweterij van de journalisten zelf speelt zeker een rol, maar verklaart deze HR-malaise niet.

In deze blog hebben we het al vaak opgenomen voor de overgrote meerderheid van de journalisten die er volgens ons elke dag het beste van probeert te maken en absoluut niet beantwoordt aan het clichébeeld van de cynische aasgier. Hun management maakt het hen precies niet gemakkelijk en sommige journalisten hebben schroom om erover te berichten.